“เรื่องนี้ไม่ใช่ธุระของฉัน”

หนูตัวหนึ่งแอบมองลอดรอยแยกของกำแพงเพื่อดูว่าชาวยากับภรรยาของเขากำลังแกะห่ออะไร“จะเป็นอาหารอะไรหนอ”  เจ้าหนูสงสัย

มันแทบล้มทั้งยืนเมื่อรู้ว่าสิ่งนั้นคือ  “กับดักหนู” มันจึงวิ่งหัวซุกหัวซุนไปที่ทุ่งนาแล้วส่งเสียงร้องเตือน  “มีกับดักหนูอยู่ในบ้าน!

แม่ไก่ร้องกุ๊กๆและคุ้ยเขี่ยไปมา  มันผงกหัวขึ้นแล้วพูดว่า“คุณหนู นี่คงเป็นเรื่องเศร้าสำหรับเธอ แต่มันไม่มีผลอะไรกับฉันหรอกนะ  อย่ากวนใจกันเลย”

เจ้าหนูวิ่งไปหาหมูแล้วบอกมันว่า“มีกับดักหนูอยู่ในบ้าน!หมูเห็นอกเห็นใจแต่ก็บอกว่า“ฉันขอโทษนะคุณหนู  แต่ฉันคงทำได้แค่สวดมนต์เท่านั่น  ไม่ต้องห่วงฉันจะสวดมนต์ให้เธอด้วย”

เจ้าหนูวิ่งไปหาวัวแล้วบอกมันว่า“มีกับดักหนูอยู่ในบ้าน! “มีกับดักหนูอยู่ในบ้าน!

วัวตอบว่า  “ โธ่คุณหนู   ฉันก็เสียใจด้วยนะ   แต่มันไม่เห็นเกี่ยวอะไรกับฉันนี่

ดังนั้นเจ้าหนูจึงกลับบ้าน   นอนลง   และเศร้าใจเหลือเกินที่ต้องเผชิญหน้ากับกับดักหนูเพียงลำพัง

กลางดึกคืนนั้นเสียงๆหนึ่งดังก้องไปทั้งบ้าน   ฟังเหมือนเสียงกับดักหนูได้จับเหยื่อของมันแล้ว

ภรรยาของชาวนารีบรุดไปดูว่าอะไรที่ถูกจับ  ในความมืดนั้น เธอไม่เห็นว่ามีงูพิษถูกกับดักนั้นหนีบหางไว้

งูกัดภรรยาของชาวนา    เขาจึงรีบพาเธอไปหาหมอ  ตอนกลับบ้านเธอมีไข้สูง

ใครๆก็รู้ว่า  เราต้องพยาบาลผู้ป่วยด้วยซุปไก่  ดังนั้นชาวนาจึงหยิบมีดไปทุ่งเพื่อจัดการนำไก่มาทำซุปให้ภรรยาแต่อาการของเธอก็ไม่ดีขึ้น

เพื่อนบ้านต่างมาเยี่ยมให้กำลังใจ เพื่อเป็นการตอบแทนเพื่อนๆเขาจึงฆ่าหมูมาทำอาหารเลี้ยง   แต่อาการของเธอก็ยังไม่ดีขึ้น   ในที่สุดเธอก็เสียชีวิต

ผู้คนมากมายมาช่วยงานศพ  เขาจึงฆ่าวัวเพื่อให้ได้เนื้อมากพอสำหรับเลี้ยงแขก

เจ้าหนูมองลอดรอยแตกของกำแพงด้วยความเสียใจอย่างสุดแสนที่ไก่  หมู  วัวซึ่งคุ้นเคยกับตนโดนฆ่า

คราวหน้า  หากคุณรู้ว่าใครสักคนกำลังเผชิญปัญหาและคิดว่า  ไม่เกี่ยวกับคุณสักหน่อย   จำไว้นะว่า  “เมื่อพวกเราคนใดคนหนึ่งถูกคุกคามเราทุกคนต่างตกอยู่ในอันตราย   เพราะทุกคนล้วนเกี่ยวพันกันอยู่ทุกการเดินทางที่เรียกว่า  “ชีวิต”  เราต้องคอยดูแลกันและกันและพยายามให้กำลังใจอีกคนเข้าไว้   และจงบอกต่อข้อความนี้ให้กับคนที่เคยช่วยคุณและบอกให้เขารู้ว่า เขาสำคัญต่อคุณขนาดไหนจำไว้เถอะ  เราแต่ละคนก็คือด้ายเส้นสำคัญบนผืนพรมของคนอื่น นั่นเป็นเหตุผลที่ชีวิตของเราถูกถักทอเข้าไว้ด้วยกันยังไงเล่า”